Green Day ¡Uno! en singles

(Alles Muziek) – Nog even en dan is het zover. Dan verschijnt er na 3 jaar weer een nieuw album van Green Day. En of dat nog niet genoeg is is het het eerste album van de drieluik ¡Uno!, ¡Dos! en ¡Trè!.

Eerder al hadden we hier op AllesMuziek een gastblog over de nog uit te komen cd’s. En uiteraard komt er weer een stukje van de hand van Dmitri zodra de eerste cd uit is.

Tot die tijd kun je alvast de cd’s zelf aanschaffen ( ¡Uno!, ¡Dos! en ¡Trè!.) of als je de ultieme fan bent dan ga je uiteraard voor de Limited Edition Box Set waar alle drie de albums mooi samen gebundeld zijn inclusief DVD en early access tot de verkoop van tickets.

Tot die tijd kan je hier luisteren naar de eerste drie singles!

Green Day Gaat Los!

(gastblog:Dmitri Lenselink)

Zoals je enige tijd geleden al op Alles Muziek kon lezen komt pop-punk band Green Day het komende half jaar met een trilogie aan albums genaamd Uno!, Dos! en Tré! (dus geen Tres, maar Tré zoals de artiestennaam van Green Day’s drummer: Tré Cool). De afgelopen weken kregen fans al een klein voorproefje in de vorm van korte video’s op YouTube met beelden uit de studio en een instrumentaal fragment van de nieuwe muziek. Het eerste album Uno! light 25 september in de winkels, op 16 juli komt het eerste singeltje al uit: “Oh Love.”  Als jarenlange Green Day fan vertel ik je graag, als gast-blogger op Alles Muziek, wat meer over wat we de komende maanden kunnen verwachten.

Green Day is een wat rare band; of in ieder geval een band met veel gezichten. Als je ouder bent dan vijfentwintig dan schat ik dat je ze vooral kent van de zonnige westkust punk uit de jaren ’90 toen ze met tijdgenoten zoals Blink-182 en The Offspring voor veel “Ik ben jong en verveel me” muziek zorgde. Voor de jongere generatie is het trio uit Oakland denk ik vooral bekend door het album American Idiot, dat precies tien jaar na hun mainstream doorbraak in 1994 uitkwam. Green Day bereikte met wat serieuze thema’s als politiek en depressie en een wat zwaardere, tragere muziekstijl (onbedoeld?) een nieuw publiek van jongeren uit de emo-punk hoek.

Als je de drie video’s voor het nieuwe drieluik beluisterd is te horen dat er een andere weg wordt ingeslagen. Green Day klinkt wat rock ’n roll, bijna rockabilly-achtig, alsof ze een garage bandje zijn die aan het jammen is geslagen. Toch komt die nieuwe sound voor mij niet helemaal uit de lucht vallen. Allereerst is het zo dat ze tussen hun twee grootste successen (Dookie en American Idiot) nog drie albums hebben gemaakt waar al hier en daar met verschillende stijlen wordt geëxperimenteerd. Neem de ska-achtige polka-punk van “King For a Day” bijvoorbeeld, de grunge/metal sound van “Brain Stew” of de chanson “Misery” (zoek die nummers maar eens op, krijg je geen spijt van).  We kennen allemaal de akoestische ballad “Good Riddance” die voor honderden televisie items gebruikt is, van Seinfeld tot Studio Sport, en het gehele album Warning leek wel geïnspireerd door  Bruce Springsteen of Bob Dylan in zijn Americana fase.

Lees verder “Green Day Gaat Los!”