[Recensie] Green Day – Tré!

TRE(Alles Muziek) – Bekend van de recensies van Uno! en Dos! is hier de laatste recensie van het drieluik van Green Day (Uno!, Dos! en Tre! red.) door Dmitri Lenselink.

Met de feestdagen op komst is het laatste deel van Green Day’s ambitieuze trilogie een prima plaat om tijdens de donkere avonden op te zetten. Oorspronkelijk stond deze gepland voor medio januari, maar in verband met het afzeggen van alle optredens tot de lente is Tré als goedmakertje wat eerder verschenen. Het is, zoals aangekondigd, een meer ingetogen en rustige verzameling muziek. Als ik deze review voor een jongerenblad zou schrijven, had ik kunnen opmerken dat het de enige van de drie is die je ook aan je ouders kan laten horen.

Van te voren kun je jezelf afvragen, heeft Green Day nu het lekkerste voor het laatst bewaard? Of is Tré juist een minder album waar alle restanten op zijn gezet? Het antwoord ligt mijn inziens in het midden. Na een sterk begin volgen er een paar middelmatige nummers, enigzins fantasieloze radio vriendelijke stukken die niet direct zwak zijn maar ook totaal geen indruk achterlaten. Vlak voor het einde komt de band uit de San Francisco Bay Area dan wel weer spectaculair terug met twee van hun beste nummers ooit. Tré is dus een plaat met tegenstellingen, op zichzelf staand vind ik het niet bepaald het sterkste wat Green Day ooit heeft afgeleverd, maar beluister je de trilogie in z’n geheel dan vormt het een schitterende verzameling met Uno! en Dos!

Tré gaat verrassend van start met Brutal Love, je weet letterlijk niet wat je hoort. Is dit Green Day? Het klinkt als Queen, met wat doo-wop achtergrond zang, All You Need Is Love-achtige hoorns en piano rifjes die niet zouden misstaan op een plaat van Electric Light Orchestra. Een deel van de doelgroep zal er niet mee weglopen, maar het is ongetwijfeld een gedurfde stap. We blijven in die mooie, zwoele sfeer met de daar op volgende vier nummers, maar tegen het einde van X-Kid raakt de sleet er een beetje in. Wat dan volgt zijn een paar nummers die toch voornamelijk als opvulsel aanvoelen.

Lees verder “[Recensie] Green Day – Tré!”

Green Day Gaat Los!

(gastblog:Dmitri Lenselink)

Zoals je enige tijd geleden al op Alles Muziek kon lezen komt pop-punk band Green Day het komende half jaar met een trilogie aan albums genaamd Uno!, Dos! en Tré! (dus geen Tres, maar Tré zoals de artiestennaam van Green Day’s drummer: Tré Cool). De afgelopen weken kregen fans al een klein voorproefje in de vorm van korte video’s op YouTube met beelden uit de studio en een instrumentaal fragment van de nieuwe muziek. Het eerste album Uno! light 25 september in de winkels, op 16 juli komt het eerste singeltje al uit: “Oh Love.”  Als jarenlange Green Day fan vertel ik je graag, als gast-blogger op Alles Muziek, wat meer over wat we de komende maanden kunnen verwachten.

Green Day is een wat rare band; of in ieder geval een band met veel gezichten. Als je ouder bent dan vijfentwintig dan schat ik dat je ze vooral kent van de zonnige westkust punk uit de jaren ’90 toen ze met tijdgenoten zoals Blink-182 en The Offspring voor veel “Ik ben jong en verveel me” muziek zorgde. Voor de jongere generatie is het trio uit Oakland denk ik vooral bekend door het album American Idiot, dat precies tien jaar na hun mainstream doorbraak in 1994 uitkwam. Green Day bereikte met wat serieuze thema’s als politiek en depressie en een wat zwaardere, tragere muziekstijl (onbedoeld?) een nieuw publiek van jongeren uit de emo-punk hoek.

Als je de drie video’s voor het nieuwe drieluik beluisterd is te horen dat er een andere weg wordt ingeslagen. Green Day klinkt wat rock ’n roll, bijna rockabilly-achtig, alsof ze een garage bandje zijn die aan het jammen is geslagen. Toch komt die nieuwe sound voor mij niet helemaal uit de lucht vallen. Allereerst is het zo dat ze tussen hun twee grootste successen (Dookie en American Idiot) nog drie albums hebben gemaakt waar al hier en daar met verschillende stijlen wordt geëxperimenteerd. Neem de ska-achtige polka-punk van “King For a Day” bijvoorbeeld, de grunge/metal sound van “Brain Stew” of de chanson “Misery” (zoek die nummers maar eens op, krijg je geen spijt van).  We kennen allemaal de akoestische ballad “Good Riddance” die voor honderden televisie items gebruikt is, van Seinfeld tot Studio Sport, en het gehele album Warning leek wel geïnspireerd door  Bruce Springsteen of Bob Dylan in zijn Americana fase.

Lees verder “Green Day Gaat Los!”