Let’s be ready – The Wooden Sky

“Indierock met een rijk gitaargeluid, lome folksongs en kraakstem.” Zo kopt Ekko​ de aankondiging dat The Wooden Sky bij ze komt optreden. In Canada is deze band inmiddels uitgegroeid tot een zeer gewilde band, en dat is te horen. Een zeer professioneel geluid op deze plaat met hier en daar een invloed van The War On Drugs en Strand of Oaks.

De band is gevormd rond componist Gavin Gardiner die voor een schoolproject wat nummers had geschreven. Bijgestaan door bassist Andrew Wyatt en drummer Chris Cocca (die inmiddels de band verlaten heeft) begon de band aan een ware slag in de folk scene, iets wat zeer succesvol bleek. Na een kleine tour in Canada was de band klaar om een tweede album uit te brengen, If I Don’t Come Home You’ll Know I’m Gone, en hierna ging de band zelfs de grote zee over om in Europa te touren.

Na een derde LP, Every Child a Daughter, Every Moon a Sun, en nog een tour had de band even de behoeft aan rust en tijd voor zichzelf. Na een paar maanden rust lagen er alweer zoveel nummers klaar dat Gavin de band weer bij elkaar riep voor het vierde album Let’s Be Ready. In Canada kwam dit album al uit in 2014 en inmiddels kunnen ook wij er van genieten.

WOODEN+SKY+BY+NORMAN+WONG+HIGH+RES+JPEG_3

Het album luistert lekker weg, er zijn geen vervelende momenten te vinden, hooguit wat rustige nummers tussendoor. Maar ja, je kan niet altijd dansen toch?
Opener “Saturday Night” zet meteen de toon voor de rest van het album, een heerlijk opzwepend nummer waarbij je direct zin krijgt om de rest van het album te gaan beluisteren. “Maybe It’s No Secret” is een festival knaller van jewelste, een nummer waarin toch wel wat woede en sarcasme zit : “Where do I go / Now that I don’t have no money / Older than all / of the secrets of my twenties”.

Exclaim.ca riep het album in 2014 al uit tot nummer 1 album in het Country, Folk en Blues genre. En dat klopt zeker wel, je hoort duidelijk de oude country en folk invloeden nog terug in de LP en de blues is er door de gehele nieuwe band bijgekomen. Fuzz-Folk, dat is het genre van de band, een genre waar ook The Antlers in thuishoren.

Een band om de gaten te houden, en zeker een LP om in huis te hebben.

Topnummers: Saturday Night / Maybe It’s No Secret /  Shake For Me

Koop bij bol.com

Bewilder’s Dear Island officieel gereleased.

In een zeer aparte ambiance bijna tussen de wasstraat van de treinen staat een ‘nog’ onbekend bandje te spelen. Het bandje heet Bewilder en het album Dear Island, vernoemd naar het eiland Vlieland waar het album is opgenomen, wordt vandaag officieel gerealesed. Officieel, want de echte doop is straks op festival ‘Into The Great Wide Open’.

De band oogt fris en gretig, iets wat duidelijk te horen is in de muziek die gespeeld wordt. Het ene moment rauw en het andere moment ingetogen. Dit is dan ook direct de kracht van deze band, de liedjes eindigen nooit zoals ze zijn begonnen. ‘Ze zijn zo onheilspellend als de eerste slok van je favoriete cocktail. Het voelt vertrouwd, maar het loopt alleen net even anders af,’ licht Westerik toe. ‘Tot op heden hebben we nog niet één optreden hetzelfde gedaan.’

IMG_2184

De avond eindigt met het zeer dansbare ‘Forza(it is)’ maar daarmee is het feestje nog niet afgelopen. Tot lang in de avond klinken de klanken van de DJ en het bleef nog lang onrustig in Utrecht.

Deze plaat zal bij menig muziekkenner straks op het eindlijstje van 2015 staan.
De komende tijd staat de band nog in heel Nederland waaronder een aantal instores, kijk hier de gehele lijst.

Koop bij bol.com

[Recensie] Green Day – Tré!

TRE(Alles Muziek) – Bekend van de recensies van Uno! en Dos! is hier de laatste recensie van het drieluik van Green Day (Uno!, Dos! en Tre! red.) door Dmitri Lenselink.

Met de feestdagen op komst is het laatste deel van Green Day’s ambitieuze trilogie een prima plaat om tijdens de donkere avonden op te zetten. Oorspronkelijk stond deze gepland voor medio januari, maar in verband met het afzeggen van alle optredens tot de lente is Tré als goedmakertje wat eerder verschenen. Het is, zoals aangekondigd, een meer ingetogen en rustige verzameling muziek. Als ik deze review voor een jongerenblad zou schrijven, had ik kunnen opmerken dat het de enige van de drie is die je ook aan je ouders kan laten horen.

Van te voren kun je jezelf afvragen, heeft Green Day nu het lekkerste voor het laatst bewaard? Of is Tré juist een minder album waar alle restanten op zijn gezet? Het antwoord ligt mijn inziens in het midden. Na een sterk begin volgen er een paar middelmatige nummers, enigzins fantasieloze radio vriendelijke stukken die niet direct zwak zijn maar ook totaal geen indruk achterlaten. Vlak voor het einde komt de band uit de San Francisco Bay Area dan wel weer spectaculair terug met twee van hun beste nummers ooit. Tré is dus een plaat met tegenstellingen, op zichzelf staand vind ik het niet bepaald het sterkste wat Green Day ooit heeft afgeleverd, maar beluister je de trilogie in z’n geheel dan vormt het een schitterende verzameling met Uno! en Dos!

Tré gaat verrassend van start met Brutal Love, je weet letterlijk niet wat je hoort. Is dit Green Day? Het klinkt als Queen, met wat doo-wop achtergrond zang, All You Need Is Love-achtige hoorns en piano rifjes die niet zouden misstaan op een plaat van Electric Light Orchestra. Een deel van de doelgroep zal er niet mee weglopen, maar het is ongetwijfeld een gedurfde stap. We blijven in die mooie, zwoele sfeer met de daar op volgende vier nummers, maar tegen het einde van X-Kid raakt de sleet er een beetje in. Wat dan volgt zijn een paar nummers die toch voornamelijk als opvulsel aanvoelen.

Lees verder “[Recensie] Green Day – Tré!”

De ongekende mogelijkheden van Sonos

(Alles Muziek) – Sceptisch, dat is wat je bent als je de doos van de Play:3 opent. Zo’n kleine speakertje, daar zit vast geen goed geluid in. Dus we begonnen maar eens met het aansluiten van de apparatuur. Eerst de Bridge installeren (deze zit tot 31 december gratis bijgeleverd),  deze moet je op je router aansluiten, even een kleine installatie op je pc volgen en hoppa, die is aangesloten.
Het eerste wat je dan te zien krijgt is dat er nog geen componenten zijn aangesloten die muziek kunnen afspelen. Dus snel de Play:3 uitpakken, ergens neerzetten waar een stopcontact is knopje indrukken en ook deze werkt. Je krijgt de optie een naam te kiezen voor deze speaker, woonkamer, huiskamer, slaapkamer, woonkamer2, keuken, tuin, zwembad, de opties zijn legio!

Zodra je daarna de eerste klanken van muziek door de speakers hoort ben je zeer verrast, wat een geluid kan er uit zo’n klein speakertje komen, heldere bas klanken en zelfs als je het volume helemaal open zet, dan blijft het goed om naar te luisteren. Helaas is het wel mono-geluid en zul je een tweede Play:3 aan moeten schaffen om echt stereo geluid te hebben.

En dan de bediening: er zijn ontzettend veel manieren op de Sonos te besturen, dit kan via de pc, via de iPhone/iPad en via Android. En dit is vrij simpel, een duidelijk menu, met 1 druk op de knop kan je (als je het hebt) alle speakers in een keer uitzetten en, niet geheel onbelangrijk, je kan een slaaptimer instellen zodat je muziek vanzelf stopt na een bepaalde tijd. Dus ook in slaap vallen met je Sonos ligt binnen hand bereik. Net zoals er mee wakker worden overigens.

Naast de Play:3 heb je ook nog de Play:5, het bijna 2 kilo grotere broertje. En daar zit nog veel meer geluid in! Maar liefst 5 verschillende speakers, twee tweeters, twee drivers voor middentonen (3 inch) en een woofer (3,5 inch). En toch een zeer klein gebleven. Dus als je bent van meer en nog harder dan moet je deze halen: Sonos Play 5 – All in one music system

De kracht van al deze Sonos producten zit in het feit dat er voor iedere speaker een eigen digitale versterker is, het resultaat is dus het superieure geluid. Puur, helder, kamervullend geluid!

Aanschaffen kan hieronder, de keus is reuze!

Sonos PLAY:3 Zwart

Sonos PLAY:3 Wit

Sonos Bridge

[Recensie] Green Day – ¡Dos!

(Alles Muziek) – Al eerder schreef hij een recensie over ¡Uno!, en nu is hij terug! Geniet van de tweede recensie van Dmitri Lenselink.

Dos! is een rare plaat. Zo! Deze recensie kan maar het beste net zo ongenuanceerd en opportunistisch klinken als Green Day’s nieuwste CD. Want het tweede deel uit de trilogie Uno! Dos! Tre! is een verzameling muziek geworden waar je wellicht geen raad mee weet. Is dat een goed of een slecht teken? Dat is heel erg persoonlijk. Dos! was van te voren aangekondigd als de ruige, underground, garage-achtige rock ‘n roll plaat van het Green Day drieluik (Uno!, Dos! en Tre! red.). Die belofte wordt niet helemaal ingelost. Het is een bonte verzameling nummers die zonder enige rode draad je woonkamer in knallen en varieren van zoetige pop en explosieve punk tot mellow R&B.

Het begint al raar, bij het eerste nummer denk je wellicht even dat je per ongeluk een CD van Simon & Garfunkel of The Dublinners hebt opgezet. See You Tonight is een soort country/folk nummer van amper een minuut met een absurde stalker-achtige songtekst. Doe je ogen dicht en je denkt dat Green Day dronken op kerstavond onder je balkon staat te zingen. Van daaruit gaan we door naar het melige Fuck Time, muzikaal nou niet bepaald baanbrekend maar gewoon een lekker toegankelijk old school rock ‘n roll nummer. Vervolgens wordt die lijn doorgetrokken met rappe, aantrekkelijke nummers zoals we ze ook wel op Uno! hoorden. Al vind ik persoonlijk Wild One vrij saai en daarmee het minst leuke nummer op de CD. Van daar af aan (onderbroken door het ietwat zoetsappige Stray Heart) zet Green Day volop koers richting de beat/garage sound met heerlijk wilde nummers, energiek drum- en gitaarspel en vuige, nihilistische teksten. Ashley is een topper, die je alleen maar loeihard moet luisteren, Makeout Party en Baby Eyes net zo. Dit is Green Day zoals je ze horen wilde, als Dos! jou de leukste van de drie platen leek. Maar wederom, net als je denkt te weten waar je aan toe bent wordt het roer weer omgegooid en luister je ineens naar Nightlife. Zanger Billie Joe Armstrong tracht een soort reggae/R&B sound te bereiken en zingt dit nummer samen met gast-artiest Lady Cobra (naar wie ook een nummer vernoemd is) van de band Mystic Knights of the Cobra. Haar zwoele rap maakt dit het meest a-typische Green Day nummer uit Green Day’s carière. Puristen zullen er van walgen, persoonlijke vind ik het wel een geslaagd experiment. Net zoals de afsluiters Wow That’s Loud! en Amy. Eerstgenoemde bevat heerlijk doorzengende gitaarklanken die tegen het einde haast richting de psychedelische rock gaan, een beetje a la The Beatles met Within You Without You. En de epiloog van Dos! is een oprecht, kwetsbaar en mooi eenvoudig eerbetoon aan Amy Winehouse.

Samenvattend is Dos! een inconsequente verzameling van wild varierende stijlen. Het klinkt bijna als een B-side compilatie, of een plaat met ‘verloren gewaande’ nummers die vaak op komt duiken als een band al een tijdje uit elkaar is. Garage of rock ‘n roll dekt de lading niet, obscuur en experimenteel misschien wel. De tegenstelling van dit alles: ondanks dat de nummers niet bij elkaar passen is Dos! het leukste om in z’n geheel te luisteren. Geen enkel nummer springt er namelijk uit om het album in z’n geheel te vertegenwoordigen. Je moet ze allemaal horen om te snappen wat een bonte verzameling het is. Dos! is een kartonnen doos vol met rare spullen van de rommelmarkt, die je koopt zonder te kijken wat er in zit.

Kopen? Dat doe je hier!

[Recensie] Gerhardt – Sprawlers

(Alles Muziek) – Het album is al een tijdje in ons bezit en is al meerdere malen in de speler geweest (digitaal dan wel). En eerlijk gezegd, iedere keer als je dit album opzet dan hoor je weer iets nieuws erin. Een belletje hier en daar, een vrolijk piano deuntje, maar ook lekkere popnummers.

Gerhardt is geen onbekende in de vaderlandse muziekwereld. Hij speelde in verschillende bands en tourde diverse keren langs de Nederlandse clubs. In 2011 bracht Gerhardt in eigen beheer zijn EP All Is There uit en werd daarmee verkozen tot 3FM Serious Talent. Ook werd hij uitgenodigd bij DWDD en kreeg de kans om op verschillende bevrijdingsfestivals op te treden.

Het album Sprawlers is het eerste deel van een tweeluik. Het tweede deel Crawlers verschijnt begin 2013. De tegenstelling tussen de mens overdag en de mens ’s nachts is het centrale thema op Sprawlers en “Crawlers”.
En “Sprawlers” begint lekker, de single “Satellite Receiver” krijg je maar niet uit je hoofd en zo gaat eerlijk gezegd het album nog 10 nummers door. Het wat rustige “Nature Never Makes No Mistake” (een duet) is een wat vreemde eend op het album. Het lijkt er niet helemaal tussen te passen. “Like A Wolf” is hier favoriet, heerlijk hoe hier de gitaar al jankend als een wolf door het hele nummer te horen is.

We kijken zeer uit naar het tweede album “Crawlers” wat dus begin 2013 uit moet gaan komen. Een echte datum is nog niet bekend. Tot die tijd zullen we het moeten doen met “Sprawlers” en dat is zeker geen straf.
Beluisteren kan hieronder, beter is nog om het album gewoon aan te schaffen hier.

[Recensie] Muse – The 2nd Law + maak kans op kaarten voor het uitverkochte concert.

(Alles Muziek) – Toen de eerste trailer van het nieuwe album van Muse verscheen waren de fans ‘geschokt’ over wat ze hoorde, Dubstep? Was Muse ineens een Electro-pop bandje geworden die met de grote hype mee wilde doen?

Niet is minder waar als je de cd hoort die het uiteindelijk geworden is. Vanaf het begin af aan schreeuwen de gitaren je om de oren en deze eindigen ergens aan het eind van het album. Eigenlijk zijn de heren verder gegaan waar ze in 2009 met “The Resistance” mee zijn gestopt. Stevige heerlijke rock, met een zeer aparte sound. Niet in een hokje te stoppen, want is het nu alleen rock, opera, electro?

Het begint allemaal met ‘Supremacy‘ een nummer waar geen eind aan lijkt te komen, telkens weer ebt het nummer weg om even hard weer terug te komen, om vervolgens te eindigen met een akkoord wat niet zou misstaan in een western film.
Madness‘ kennen we natuurlijk allemaal als de single, echter op het album komt dit nummer veel meer tot zijn recht en voel je meer wat Matt Bellamy precies wil bereiken met dit nummer.
De melodie van ‘Panic Station‘ doet me erg denken aan een computerspel van vroeger, kom alleen even niet op de naam hiervan, verder een lekker nummer wat het goed zou kunnen doen in een discotheek!

Lees verder “[Recensie] Muse – The 2nd Law + maak kans op kaarten voor het uitverkochte concert.”