[Recensie] Green Day – Tré!

TRE(Alles Muziek) – Bekend van de recensies van Uno! en Dos! is hier de laatste recensie van het drieluik van Green Day (Uno!, Dos! en Tre! red.) door Dmitri Lenselink.

Met de feestdagen op komst is het laatste deel van Green Day’s ambitieuze trilogie een prima plaat om tijdens de donkere avonden op te zetten. Oorspronkelijk stond deze gepland voor medio januari, maar in verband met het afzeggen van alle optredens tot de lente is Tré als goedmakertje wat eerder verschenen. Het is, zoals aangekondigd, een meer ingetogen en rustige verzameling muziek. Als ik deze review voor een jongerenblad zou schrijven, had ik kunnen opmerken dat het de enige van de drie is die je ook aan je ouders kan laten horen.

Van te voren kun je jezelf afvragen, heeft Green Day nu het lekkerste voor het laatst bewaard? Of is Tré juist een minder album waar alle restanten op zijn gezet? Het antwoord ligt mijn inziens in het midden. Na een sterk begin volgen er een paar middelmatige nummers, enigzins fantasieloze radio vriendelijke stukken die niet direct zwak zijn maar ook totaal geen indruk achterlaten. Vlak voor het einde komt de band uit de San Francisco Bay Area dan wel weer spectaculair terug met twee van hun beste nummers ooit. Tré is dus een plaat met tegenstellingen, op zichzelf staand vind ik het niet bepaald het sterkste wat Green Day ooit heeft afgeleverd, maar beluister je de trilogie in z’n geheel dan vormt het een schitterende verzameling met Uno! en Dos!

Tré gaat verrassend van start met Brutal Love, je weet letterlijk niet wat je hoort. Is dit Green Day? Het klinkt als Queen, met wat doo-wop achtergrond zang, All You Need Is Love-achtige hoorns en piano rifjes die niet zouden misstaan op een plaat van Electric Light Orchestra. Een deel van de doelgroep zal er niet mee weglopen, maar het is ongetwijfeld een gedurfde stap. We blijven in die mooie, zwoele sfeer met de daar op volgende vier nummers, maar tegen het einde van X-Kid raakt de sleet er een beetje in. Wat dan volgt zijn een paar nummers die toch voornamelijk als opvulsel aanvoelen.

Hier speelt Green Day op safe, en ze missen de pit en het tempo van Uno! en Dos! waardoor je tracks als Amanda en Walk Away snel weer vergeten bent. Het eentonige, publieksvriendelijke Sex, Drugs & Violence (inderdaad anders dan de titel doet vermoeden) wilde ik bijna skippen. Maar net als je denkt dat Green Day het deze keer met een zesje op het rapport moet doen komt daar Dirty Rotten Bastards. Bijna zeven minuten lang weet je net als bij Brutal Love niet wat je hoort. Het begint als een soort marsmuziek, een medley voor een padvindersgroep of een voetbalclub uit de jaren ‘20, zij het met een cynisch-humoristische songtekst over ellende en depressie. Daarna springt het drie tot vier keer over van stijl, met rippende gitaarsolo’s, onverwachte intermezzo’s en drukke, ratelende teksten over alcohol, moord en brand. Het doet denken aan de lange, epische nummers op American Idiot, het succesvolle album van Green Day uit 2004 en het is één van de meest aparte nummers sinds die plaat. Als we van ‘Bastards bekomen zijn doet Green Day nog een aardige shout-out naar de Occupy beweging met 99 Revolutions, en sluit het album en de trilogie af met The Forgotten. Dat slotstuk, net als Amy op Dos! is een indrukwekkende ballad, door sommige recensenten al vergeleken met stijl van Abbey Road en het latere werk van John Lennon. Dat kun je overdreven vinden, of terecht, maar de mooie piano solo en de bedachtzame, bitterzoete tekst bewijst wel dat Green Day meer in huis heeft dan alleen luchtige pop-punk.

Alles bij elkaar is Tré een vrij goede plaat, niet de beste van de drie als je het mij vraagt, maar er staat genoeg moois op om een aankoop te rechtvaardigen. Als je de gelegenheid hebt en het hele drieluik achter elkaar luistert, is de eindconclusie dat Green Day een verzameling muziek heeft afgeleverd die zowel vertrouwd als verfrissend is. Er zit wat nieuws, wat ouds, wat grappigs en wat moois tussen en ik denk dat allerlei muziekliefhebbers met verschillende voorkeuren er wel hun eigen favorieten kunnen uitpikken.

Mocht je Uno! en Dos! al in huis hebben dan adviseer ik je deze versie aan te schaffen. De Luxe versie van Tre! met daarin ruimte voor de eerder twee delen, Uno! en Dos!.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s